Αυτή η νύχτα

Αυτή η νύχτα εδραίωσε την απουσία σου.
Δεν μπορείς; Δε θέλεις;
Μην ανησυχείς για μένα.

Φταίει που μερικές φορές,
μπερδεύω τα χέρια των φίλων μου
με τις αγκαλιές σου, ή
τα αστέρια με αεροπλάνα που μας ταξιδεύουν.
Άλλες φορές νιώθω τον ήλιο,
σαν να ήταν το χάδι σου το πρώτο.
Δεν έχει σημασία.

Η νύχτα σε λίγο θα ξεθωριάσει.
Η σιγουριά της μοναξιάς,
θα δώσει τη θέση της στη σιγουριά της ημέρας.
Μην ανησυχείς για μένα.

Ο χρόνος και ο κόσμος,
κάτι θα δώσουν από την απεραντοσύνη τους
και στους αξιοπαθούντες.

Ζεστά απογεύματα

Ο καιρός είναι πανέμορφος,
εφάμιλλος της πιο ζεστής αγκαλιάς σου.
Τα απογεύματα, πριν νυχτώσει,
το βλέμμα μου ξεφεύγει από την οθόνη
και νομίζω πως σε βλέπω
μέσα στην παρακμή του ήλιου.
Και είναι όμορφα τα χρώματά του την ώρα εκείνη.
Ζεστά, φιλόξενα, ταξιδιάρικα
χρώματα που σου πάνε.

Να με ψάχνεις πιο συχνά.
Κι ας σημαίνω λίγα.
Γιατί ακόμα και αυτές οι γλυκές μέρες,
χάνουν κάτι από την αξία τους
μέσα σε αυτή τη μελαγχολία.

Μη λυπηθείτε

Εδώ θα βρείτε σάρκα και αισθήματα
διαθέσιμα προς βρώσιν.
Μη λυπηθείτε.
Κατασπαράξτε ό,τι απέμεινε.
Τους δρόμους της αυτοεξορίας μου μόνο,
μην πλησιάζετε παρακαλώ.
Γιατί εκεί, στο έρεβος της θλίψης μου
περιμένει η ψυχή μου να εξαγνιστεί.

Σχεδόν

Σχεδόν ελεύθεροι
με δάχτυλα βυθισμένα στη λάσπη.
Όνειρα ευάλωτα
φορτωμένα με ενοχές.
Σχεδόν ονειροπόλοι.
Δεν μας παίρνει για πολλά.
Κάπου παραμονεύει άλλη μια αλήθεια
για να μας δείξει το μηδέν.

Αλλά, εχθές το βράδυ
σχεδόν ένιωσα μαζί σου
πως παλεύεται η μοναξιά.
Και πάνω που τα μάτια μου συνήθισαν
στα χρώματα της νύχτας
άρχισε να χαράζει.
Ανέλπιστες αχτίδες
φωτεινά, ζεστά χάδια ηλίου.
Σχεδόν ελπιδοφόρα.

Κρέμασμα

Μια ζωή υπόδουλη στο φόβο της μοναξιάς,
η μόνη της αφύπνηση μια αλήθεια που ονειδίζει.

Πέταξε αν μπορείς.

Αλλά κι απόψε το ξέρω πως για δυο γλυκές κουβέντες,
θα γίνει απλά μια πρίζα μεσολαβητής.
Και όλες μου οι σκέψεις θα ματαιωθούν
στο άκουσμα της λύτρωσης.

Πέταξε αν μπορείς.

Μα ο ανορεκτικός τρόπος ζωής μου
έχει κρεμάσει ήδη από ένα καλώδιο τα φτερά μου.

Ψυχή μου που παιδεύτηκες
μέσα σε τόσες θάλασσες,
χέρια για να σε σώσουν μη ζητάς.

Μάθε πια να κολυμπάς, μόνη,
στα αποβράσματα της θλίψης σου.

δυο φιλιά και ένας γκρεμός

Πώς να σε στερήσω και πάλι απόψε από την ψυχή μου,
που έχει καθίσει δίπλα στο γκρεμό και καραδοκεί τον ουρανό;
μου ζητάει να πετάξει, να χαθεί στις καμπύλες της παλάμης σου,
μου ζητάει να χορτάσει το αλυκό φιλί σου.

Σώπασε ψυχή μου, σώπασε και κλείσε τα φτερά σου.
Ό,τι στοργή μπορείς και σου ανοίκει
είναι δυο φιλιά και ένας γκρεμός.

η λύπη

Μην μου στερείς τη λύπη σου
και η λύπη κάνει τη γοητεία μας απτή.
Μπορεί να ξεγυμνώσει την τρωτή πλευρά μας,
-η λύπη με την πειστική αγένειά της-
να μας καρφώσει τα πιο γλυκά χαμόγελα
και ένα ένα, μπορεί, σαν παιδί
να τα μετράει τις ώρες της σιωπής.
Μα πιο πολύ γι'αυτό σου το ζητάω,
γιατί η λύπη είναι συμπληρωματική όλων μας των παθών,
μην μου στερείς τη λύπη σου.

Αναζητώντας τις κατάλληλες λέξεις

Τις ώρες αυτές που τα ρολόγια λειτουργούν από συνήθεια,
εγώ βουλιάζω αργά στο βουβό ρυθμό τους.
Μα όσες λέξεις και αν ζητάει η οδύνη του εαυτού μου,
δεν θα σου ζητήσω να μ' αγαπάς.
Η αγάπη είναι λέξη δύσκολη.
Παιδεύει την ψυχή μας με όλες της τις υποστάσεις.
Ένα μόνο σου ζητάω: ταξίδεψε μαζί μου.

λίγα λόγια για το Σαββατόβραδο

Κάνε μια σκέψη προς τα εδώ
και κάνω μια σκέψη προς τα εκεί.
Να έρθουμε λίγο πιο κοντά.
Είναι γλυκιά η ζωή
γεμάτη Σαββατόβραδα,
χορούς, νοσταλγία, έρωτα.
Με τα ζευγάρια να περπατάνε
χέρι με χέρι,
τα φεγγάρια να στολίζουν
τα μπαρ και τις πλατείες,
εμάς να ζούμε χωριστά.
Μα έχουμε
αποθέματα ψυχής εμείς.
Γι'αυτό σου λέω, μπορείς,
κάνε μια σκέψη ακόμα.

νιώσε με

Νιώσε με, είμαι εδώ και περιμένω, ένα γλυκό χάδι, μια κουβέντα, μια στιγμή.
Γιατί, που να πάρει, είσαι τόσο μακριά μου;
σε χρειάζομαι, για μια νύχτα, μια ώρα, ένα λεπτό.

Μη βρέξεις κι εσύ, μη φύγεις, δεν αντέχω άλλο τόση μοναξιά.
Ένα πλησίασμα μου λείπει και είναι τόσο μακριά απ' τη ζωή μου.
Σκληροί καιροί για ανθρώπους πάντα μόνους.

Και ούτε στιγμή δε φεύγει αυτή η γεύση από τη μνήμη.
τυχαίο δεν μπορεί να είναι το φιλί, ούτε η θλίψη τυχαία είναι.
Ξέρει να μπαίνει σε ανθρώπους που πονούν.

Μέσα στα χέρια σου

Κοίταξέ με λοιπόν!
Μέσα στο χειμώνα,
πάνω στο κρύο χώμα του Νοέμβρη,
έχω ανοίξει
όλους τους ύπερους του έρωτά μου.
Και θέλω ξανά να γεννηθώ.

Μέσα στα χέρια σου.

όπου και να βρίσκεσαι

Όπου και να βρίσκεσαι αυτό το βράδυ,
γίνε αστέρι να σε μετρήσω στον ουρανό,
γίνε καημός να σε λογαριάσω για δικό μου.

Διασκορπίσου στα νώτα της νύχτας,
για να μπορώ να σε οσφρίζομαι,
να μοιράζομαι μαζί σου το τσιγάρο μου.

Γίνε ήχος που θα σπάσει τη σιωπή
και θα μπλέξει τις μουσικές με τα δάκρυα,
τραγούδησε στο απένατι κλαδί τις σκέψεις μου.

Όπου και να δίνεις τα φιλιά σου το βράδυ αυτό,
κάνε τα υγρά και γεμάτα πόνο,
για να στάζουνε νωχελικά από τις άκρες των ματιών μου.

Γιορτάζουν τα σχοινιά τους
του κόσμου οι φυλακισμένοι.
Ξέχασαν πως ελεύθεροι
καλύτερα χορεύουν.

απουσία

Πώς να γλυτώσεις από αυτή την απουσία,
που δεν αφήνει ανέγγιχτο ούτε ένα βράδυ;
Που διαθλάται συνεχώς μέσα στις λίγες μας στιγμές,
στιγμές που σέπονται μέσα στη μοναξιά.
Και είναι ο πληθυντικός τους αυτός που με τρομάζει.
Γιατί μία απώλεια δεν είναι ποτέ ο λόγος.
Είναι όλα αυτά τα πρωινά που που ξημερώνουν άσπηλα
και ο πόνος τους ξεχνιέται στο πέρασμα της μέρας.
Γίνεται συνήθεια που μας χωρίζει ακόμα πιο πολύ.
Ποιο είναι το αντίδοτο του αποχωρισμού, όταν γυρισμός δεν υπάρχει;
Νιώθω τη φωνή σου κάπου μακριά να απαντάει:
αν φύγεις μια φορά δεν αναγνωρίζεις την επιστροφή,
μαθαίνεις μόνο να φεύγεις ξανά.

πιστεύω

Σε παρακαλώ μην με αφήσεις να γυρίσω πίσω.
Ξέρεις, έχω αρχίσει να πιστεύω πάλι.

Πιστεύω στη δύναμη ενός έρωτα
ρεαλιστή και θεραπευτή.
Πιστεύω στην ορμή ενός φιλιού
που κρύβει το πάθος κάθε άνοιξης.
Πιστεύω στα χάδια που αγγίζουν
και το πιο σκληρό νεύρο μοναξιάς.
Πιστεύω στη σιγουριά που διαπερνά
δύο ηλεκτρισμένες παλάμες.
Πιστεύω στην αλήθεια που ξεπερνά
ακόμα και το πιο γλυκό ψέμα.
Πιστεύω στα ταξίδια σε τόπους που δεν είναι μακρινοί
γιατί τους μοιράστηκες μαζί μου.
Πιστεύω σε ένα και μοναδικό παραμύθι
που η μόνη μαγεία του
είναι ότι δεν τελειώνει σαν όλα τα άλλα.

μήπως

Να σου πω μια ιστορία μου,
να σου δικαιολογήσω τα δάκρυα μου,
να σου χαρίσω κανένα φιλί ακόμα.
Αλλά κι εσύ,συνέχισε να με χαϊδεύεις.

Να γιατρέψουμε έτσι τα λόγια,
να ψάξουμε ανόητα για ημίμετρα,
να χορτάσουμε το σώμα μας.
Μήπως έτσι,μπορέσει κάτι και η ψυχή μας.

αποχαιρετισμός

Σου ζήτησα να κλείσεις τα μάτια και επέστρεψες
μια άρνηση με την υφή της πέτρας.

Και ήρθαν θάλασσες, άμμος και αγέρι
αλλά ένα αντίο δεν αξιώθηκαν να ακούσουν.

Νανούρισαν τις νύχτες, ψυθίρισαν στη σιωπή
και το χαμόγελό σου δεν κατάφεραν να φτάσουν.

Πως με πονάς την ώρα που δύει ο ήλιος
κατάλαβε μόνο ένα κατάλευκο πουλί,

που ανοιγόκλεισε τα φτερά του στο λιμάνι
ανασαίνοντας έναν ύστατο αποχαιρετισμό.

έλα

Έλα να ανταλλάξουμε σάλιο.
Δεν ξέρεις πόσο με δίψασε αυτός ο έρωτας για εσένα.
Πόσο με στέγνωσε, με μάρανε.

καλησπέρα

Καλησπέρα.
Πώς ήταν η μέρα σου;
Είσαι κουρασμένος;
Σε σκεφτόμουνα.
Ο καιρός χάλασε πάλι.
Αλλά είναι Μάιος, είναι άνοιξη.
(η πρώτη σου, σωστά;)
Τη νύχτα, κυριεύει η μελαγχολία.
Είμαι αδύναμη, είμαι φοβισμένη.
Διάβασες τα νέα;
Μια γυναίκα δολοφονήθηκε στο Ιράν.
Η γρίπη εξαπλώνεται.
Δεν απάντησες στο τηλέφωνο πάλι.
Να συνεχίσω να σε πιστεύω;
Να συνεχίσω να σε ερωτεύομαι;
Σκεπάσου καλά όταν θα κοιμάσαι.
Κάνει κρύο.

θα σε συναντήσω ξανά σε έναν άλλο ουρανό

Όχι, δεν θα τελειώσει εδώ.
Θα σε συναντήσω ξανά σε έναν άλλο ουρανό.
Όταν θα είμαι απελευθερωμένη από τις αμαρτίες.
Όταν θα είμαι ικανή να αγαπηθώ.
Αλλά σου υπόσχομαι να σε βρω εκεί
και να σου δώσω έρωτα από τις έξι μου αισθήσεις.

Σε παρακαλώ, προσπάθησε να με θυμηθείς.
Σε παρακαλώ, προσπάθησε να με αποδεχθείς.
Παράβλεψε τα δάκρυά μου, γέλα και κράτα μου το χέρι.
Σε παρακαλώ, επέτρεψέ μου τα πάντα.

Υπόσχομαι, να πληρώσω όλα τα χρέη μου εδώ,
για να μπορώ να σε διεκδικήσω εκεί.
Υπόσχομαι, να μην δειλιάσω και να σου πώ,
τα πάντα από το πρώτο λεπτό.
Υπόσχομαι, να διώξω μακριά κάθε αμφιβολία.

Θα σε συναντήσω ξανά σε έναν άλλο ουρανό,
απομένει μόνο ένας σύντομος περίπατος μέσα στη νύχτα.
Αλλά σε παρακαλώ μην με ξεχάσεις μέχρι τότε,
σε παρακαλώ μην ξεχάσεις τη μοναξιά μου.

μπροστά στην απουσία

Είμαι ένας άνθρωπος δειλός
μπροστά στην απουσία των άλλων
ανήμπορος
δίπλα στη λέξη μοναξιά.
Θέλω όμως τώρα να στήσω
τα τρεμάμενα πόδια μου
απέναντι στην άτεγκτη γλυκήτητά σου,
ένα γιατί να κατορθώσω να ρωτήσω.

Και πώς να θελήσω να αγγίξω
το σκούρο, γλυκό σου δέρμα
με τις δικές μου ρυτίδες;
Πώς να ζητήσω το λόγο
από τα λαμπερά σου μάτια
για τα τόσα δάκρυά μου;
Πώς να τολμήσω να μιλήσω
μπροστά στο απείθαρχο χαμόγελό σου
για τον δικό μου πόνο;

Σωπαίνω.

Μα μία μόνο λέξη
σε παρακαλώ
επέτρεψέ μου:
Έλα.

ρυτίδες

Φτάνουν οι ρυτίδες που κερδίσαμε ως τώρα
ήρθε ο καιρός να δούμε μια λεία πλευρά της ζωής
και επειδή οι ευτυχίες μας δεν εξυμνήθηκαν ποτέ
ας κάνουμε τραγούδι τους καημούς μας.

Και αν σταθήκαμε κόντρα στον αέρα
ας βρεθεί κάποιος να μας κρατάει το χέρι
για να αντέχουμε με σθένος αλλά χωρίς υποταγή
τα χαστούκια που μας κλήρωσε η Μοίρα των πράξεών μας.

νύχτα

Επέτρεψέ μου να ονειρεύομαι και να ελπίζω,
να ζωγραφίζω, με λίγο από το μαύρο σου
και να αντιστρέφω τις πιο πικρές λέξεις.

Να τις κάνω νανούρισμα και καθαρό ήχο,
στίχο, να τις στέλνω χωρίς θυμό πια
στα κρεβάτια που με φιλοξένησαν άτσαλα.

Νύχτα! την παρέα σου ποτέ δεν ξέχασα,
έχασα,όμως κάθε καινούρια αρχή.
Από όλες τις εικόνες μου, ήσουν η μόνη πιστή.

κομμάτια

πόσα κομμάτια μου να μαζέψω,
για να μάθω να μη φοβάμαι
κάθε που βραδιάζει
και φοράς την πιο γλυκιά ανάμνηση;

πόσα κομμάτια μου να συλλέξω,
κάθε που οι πορείες περνούν,
από αυτούς τους δρόμους
που γέμισαν οργή;

πόσα κομμάτια μου να περιθάλψω,
όταν βρίσκω τον εαυτό μου,
καταβεβλημένο από τη μοναξιά
και τα χαμένα λόγια;

πόσα κομμάτια μου να θάψω,
όταν οι πληγές μου, χορεύουν
πάνω σε σπασμένα μπουκάλια
της περσινής γιορτής;

τα δικά μου τα κομμάτια, βρίσκονται
πάνω σε ένα πάτωμα
και τα σκεπάζει η θλίψη και το κρύο.
είναι λόγια ανάκατα και σκέψεις φοβισμένες.

κανένα χάδι

Την επόμενη φορά
που θα θελήσεις να με σώσεις
κάνε το σωστά.
Θα είμαι στο πάτωμα
εκεί που με βρήκες.
Με το ίδιο πόδι που κάποτε,
γλυκά νόμιζα ότι με ένιωθε
κάτω από ένα τραπέζι,
έλα και θάψε με.
Δεν έχω να ελπίζω σε κανένα χάδι πια.

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα.
Πριν το Χριστό γεννήθηκε η κρίση.

Και όλο να σκέφτομαι,
πόσο δημιουργικός μπορεί να γίνει κανείς
μέσα σε τόσο καταστροφικούς καιρούς;

Και όλο να ντρέπομαι,
που μεγάλωσα κι εγώ και έχω μέρος της ευθύνης,
(που με μεγάλωσαν οι γονείς μου με ιδανικά)
και όμως όταν πρέπει δεν είμαι εκεί για να φωνάξω.

Και μόνο να φοβάμαι,
όταν ακούω όλους αυτούς να μιλάνε,
φωνή βοώντος εν τω μέσω της ηθικής τους ερήμου.

εσωτερικοί διάλογοι

χάνουμε καρδούλα μου το αντιλαμβάνεσαι;
συγχώρεσέ με που ώρες ώρες σε παραμελώ
και σε βάζω σε τέτοια τρυπάκια πρόστυχα,
που ξεχνάω τις τρυφερές πτυχές σου
και φορτώνω τόσα πολλά στους λίγους χτύπους σου

νομίζω ότι πάλι χάνουμε έδαφος εις βάρος της τρυφερότητας
και συγχώρεσέ με που δεν εμποδίζω τίποτα,
που σε αφήνω να γίνεσαι βορά στα σκληρά τους χέρια
και έρμαιο αποκλειστικά των δικών μου παθών.

τελικά δεν ξεγελιέσαι εύκολα με στημένα παιχνίδια

ικανοποιημένος εγωισμός

Αν υπάρχει έστω και ένας τρόπoς

για να μετρηθεί η ευγνωμοσύνη,

θα ήθελα να τον μάθω,

για να ξέρω τι μου χρωστάνε και τι χρωστάω,

για να μπορώ να φεύγω με ήρεμη συνείδηση

και ικανοποιημένο εγωισμό.

Αν έπαιξες με το μίσος και τη στοργή,

μάθε μου πως κερδίζεται η γαλήνη,

πως βγάζει ο χρόνος νικητή,

για να μπορώ να κλείνω τα μάτια μου

και να τα βλέπω όλα ροζ

και να τ’αγγίζω όλα μεταξένια.

παρανάλωμα της νυκτός

κάθε φορά, που το μέσα μου γίνεται παρανάλωμα της νυκτός,
που θυμάμαι αυτούς που έφυγαν
και άφησαν το κορμί μου άστεγο΄

κάθε φορά, που αναπολώ τη μυρωδιά του σπιτιού μου
και την εικόνα της μάνας μου΄

κάθε φορά, που νιώθω τα χέρια μου γυμνά,
τους ώμους μου ασκέπαστους
και τα αισθήματά μου εκτεθειμένα,

το παράπονο της μοναξιάς μεγαλώνει,
γίνεται αέρας που γδέρνει το πρόσωπό μου
και τα χείλη μου
που ζητούν απ' τη νύχτα μόνο ζεστασιά.

άνθρωποι

- οι άνθρωποι είναι σαν τοπία,
διαφορετικά το ένα από το άλλο,
χωρισμένα σε αυτοτελή στοιχεία,

που συνεχώς προσπαθούν,
να εισχωρήσουν το ένα μέσα στο άλλο,
και να φτιάξουν μια εικόνα.


- άλλοι προσπαθούν να φτιάξουν τον εαυτό τους,
κοιτάζοντας τους γύρω τους
και άλλοι να φτιάξουν τους γύρω τους,
κοιτάζοντας τον εαυτό τους.