Φωτεινό αστέρι, μοναδική λάμψη στο γκρίζο,
κυλάς από την κορυφή του παραθύρου μου
και έχω πιστέψει πως σε λίγο,
θα βρίσκεσαι μέσα στο δωμάτιό μου.
Μπροστά στα πόδια μου θα σκάσεις
όλες τις ευχές των απεγνωσμένων
να πεταχτούν σαν σπίθες φλογισμένων ματιών
στη νύχτα να βάλουνε φωτιά.

Άλλο φως δεν θα χρειαστεί
για να ανάψει η ζωής μας
μόνος ο έρωτας, μοναχικός και απαστράπτων
καυτός θα κυλιστεί στο πάτωμα.

Μη λυπηθείτε

Εδώ θα βρείτε σάρκα και αισθήματα
διαθέσιμα προς βρώσιν.
Μη λυπηθείτε.
Κατασπαράξτε ό,τι απέμεινε.
Τους δρόμους της αυτοεξορίας μου μόνο,
μην πλησιάζετε παρακαλώ.
Γιατί εκεί, στο έρεβος της θλίψης μου
περιμένει η ψυχή μου να εξαγνιστεί.

Κρέμασμα

Μια ζωή υπόδουλη στο φόβο της μοναξιάς,
η μόνη της αφύπνηση μια αλήθεια που ονειδίζει.

Πέταξε αν μπορείς.

Αλλά κι απόψε το ξέρω πως για δυο γλυκές κουβέντες,
θα γίνει απλά μια πρίζα μεσολαβητής.
Και όλες μου οι σκέψεις θα ματαιωθούν
στο άκουσμα της λύτρωσης.

Πέταξε αν μπορείς.

Μα ο ανορεκτικός τρόπος ζωής μου
έχει κρεμάσει ήδη από ένα καλώδιο τα φτερά μου.

Ψυχή μου που παιδεύτηκες
μέσα σε τόσες θάλασσες,
χέρια για να σε σώσουν μη ζητάς.

Μάθε πια να κολυμπάς, μόνη,
στα αποβράσματα της θλίψης σου.

Γιορτάζουν τα σχοινιά τους
του κόσμου οι φυλακισμένοι.
Ξέχασαν πως ελεύθεροι
καλύτερα χορεύουν.

ρυτίδες

Φτάνουν οι ρυτίδες που κερδίσαμε ως τώρα
ήρθε ο καιρός να δούμε μια λεία πλευρά της ζωής
και επειδή οι ευτυχίες μας δεν εξυμνήθηκαν ποτέ
ας κάνουμε τραγούδι τους καημούς μας.

Και αν σταθήκαμε κόντρα στον αέρα
ας βρεθεί κάποιος να μας κρατάει το χέρι
για να αντέχουμε με σθένος αλλά χωρίς υποταγή
τα χαστούκια που μας κλήρωσε η Μοίρα των πράξεών μας.

νύχτα

Επέτρεψέ μου να ονειρεύομαι και να ελπίζω,
να ζωγραφίζω, με λίγο από το μαύρο σου
και να αντιστρέφω τις πιο πικρές λέξεις.

Να τις κάνω νανούρισμα και καθαρό ήχο,
στίχο, να τις στέλνω χωρίς θυμό πια
στα κρεβάτια που με φιλοξένησαν άτσαλα.

Νύχτα! την παρέα σου ποτέ δεν ξέχασα,
έχασα,όμως κάθε καινούρια αρχή.
Από όλες τις εικόνες μου, ήσουν η μόνη πιστή.

κομμάτια

πόσα κομμάτια μου να μαζέψω,
για να μάθω να μη φοβάμαι
κάθε που βραδιάζει
και φοράς την πιο γλυκιά ανάμνηση;

πόσα κομμάτια μου να συλλέξω,
κάθε που οι πορείες περνούν,
από αυτούς τους δρόμους
που γέμισαν οργή;

πόσα κομμάτια μου να περιθάλψω,
όταν βρίσκω τον εαυτό μου,
καταβεβλημένο από τη μοναξιά
και τα χαμένα λόγια;

πόσα κομμάτια μου να θάψω,
όταν οι πληγές μου, χορεύουν
πάνω σε σπασμένα μπουκάλια
της περσινής γιορτής;

τα δικά μου τα κομμάτια, βρίσκονται
πάνω σε ένα πάτωμα
και τα σκεπάζει η θλίψη και το κρύο.
είναι λόγια ανάκατα και σκέψεις φοβισμένες.

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα.
Πριν το Χριστό γεννήθηκε η κρίση.

Και όλο να σκέφτομαι,
πόσο δημιουργικός μπορεί να γίνει κανείς
μέσα σε τόσο καταστροφικούς καιρούς;

Και όλο να ντρέπομαι,
που μεγάλωσα κι εγώ και έχω μέρος της ευθύνης,
(που με μεγάλωσαν οι γονείς μου με ιδανικά)
και όμως όταν πρέπει δεν είμαι εκεί για να φωνάξω.

Και μόνο να φοβάμαι,
όταν ακούω όλους αυτούς να μιλάνε,
φωνή βοώντος εν τω μέσω της ηθικής τους ερήμου.

άνθρωποι

- οι άνθρωποι είναι σαν τοπία,
διαφορετικά το ένα από το άλλο,
χωρισμένα σε αυτοτελή στοιχεία,

που συνεχώς προσπαθούν,
να εισχωρήσουν το ένα μέσα στο άλλο,
και να φτιάξουν μια εικόνα.


- άλλοι προσπαθούν να φτιάξουν τον εαυτό τους,
κοιτάζοντας τους γύρω τους
και άλλοι να φτιάξουν τους γύρω τους,
κοιτάζοντας τον εαυτό τους.

γενέθλια

Ζωή συμπυκνωμένη και ελλειπτική,
ένας χρόνος τροχιά και ύστερα επανάληψη.
Του χρόνου που θα μπω στην αιωνιότητα,
θα έρθουν οι Μοίρες να με προϋπαντήσουν.
Και έτσι όπως θα στριφογυρίζω σε ανόητες σκέψεις
θα δω την κορυφή του νοητού μου άξονα:
Εκεί στη μέση βρίσκονται τα όνειρά μου,
κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά τους.